Ostatnio przeczytałam bardzo ciekawą książkę, którą chciałabym polecić także wam. ”Siedem dni ciemności” opowiada o dziewczynie – Marjan, która, wydaje się, ma wszystko, co potrzebne do szczęścia, a jednak coś jest nie tak. Ma problemy w domu, jednak nikt nie chce jej pomóc. Dziewczyna musi poradzić sobie sama…
Szczególnie podobało mi się to, że Marjan się nie poddała i potrafiła przebrnąć przez tak wiele przeszkód. Myślę, że tą powieść powinny przeczytać wszystkie nastolatki. Pomoże ona  zrozumieć, że milczenie nie jest rozwiązywaniem problemów i nie trzeba się bać oraz wstydzić. Życzę miłej lektury.

Amanda Poborska, kl. Ib

 

Książką, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie, jest ”Oskar i Pani Róża” autorstwa Erica-Emmanuela Schmitta.
Ma formę krótkiego opowiadania, więc nie oczekiwałam zbyt bogatej treści. Jednak mimo tego, mimo prostego języka i małej ilości tekstu zapiera dech w piersiach. 
Książka opowiada o dziesięcioletnim Oskarze chorym na białaczkę oraz ciekawej postaci, jaką jest Pani Róża, bliska mu osoba, która namawia go, aby pisał listy do Boga.
Prawie cała akcja rozgrywa się w szpitalu, gdzie chłopiec doświadcza niesamowitych jak na swój wiek przeżyć, które wywołują w czytelniku mnóstwo uczuć. Czasem mam się ochotę śmiać się z jego ciekawskich pytań na tematy, które w jego oczach są bardzo poważne i nurtujące, a nam kojarzą się wyłącznie z beztroskim życiem małego dziecka. Częściej jednak odczuwa się niesamowite wzruszenie, czytając kolejne listy, w których chłopiec opisuje swoje cierpienie i bolesne przeżycia związane nie tylko z chorobą, ale rodziną i całym swym życiem. Po przeczytaniu tej książki naprawdę nie potrafiłam nic powiedzieć,  nie mogłam znaleźć słów, aby wyrazić swoje uczucia i podziw nad tak niesamowitym tekstem, który dosłownie „wyciska łzy”. Ta krótka lektura  wpływa na naszą wiarę i niewątpliwie daje nam siłę i nadzieję na to, że nawet w obliczu choroby i ogromnego cierpienia możemy poznać smak życia i odkryć jego najgłębszy sens. „Oskar i Pani Róża” to książka, po którą powinna sięgnąć każda wrażliwa osoba. Gorąco polecam.

Celina Kucharska, kl. IIa

„Pamiętnik narkomanki” opowiada o autentycznych przeżyciach jego autorki, Barbary Rosiek. Doskonale przedstawia - szczególnie młodemu pokoleniu, że nie warto próbować środków odurzających. Autorka opisuje 15 lat swojego życia, poczynając od pierwszego wzięcia narkotyku, do wyleczenia „prawie” zupełnego. Książka doskonale uświadamia konsekwencjach narkomanii: chorobach, kłamstwach, morderstwach spowodowanych chęcią sięgnięcia po narkotyk.

Katarzyna Wastowska kl. IIId